خط خاطرات

بعد از گذشت سالیان دراز عمر اکنون در جایی ایستاده ام که گاهی بخودم می گم؛ اگه الان زمان شروع ورودم به اجتماع بود با آنهایی که در صفحه زندگیم نقش منفی نهادند چگونه برخورد می کردم؟ از همان ابتدا حذف شان می کردم ؟  برخورد متفاوتی با آنها داشتم؟ از مسیر دیگری می رفتم تا اصلا زمینه آشنایی پیش نمی آمد؟ و ....
اما در این صورت آیا این منی که الان اینجا ایستاده همین آدمی بود که الان هست. آیا من ملغمه ی همین تجربیات نیستم؟ اگر همه آدم هایی که زیبا و یا زشت در صفحه سپید زندگی ام نقش نهادند، نبودند؛ آنوقت مطمئنن این منی که الان نشسته و این سطور را می نویسد دیگر این آدم نبود. هم روحیه هاش دیگر بود و هم حتی ظاهرش. منی که الان خودم را آنقدر دوست دارم که حتی به بهتر شدن گذشته اش می اندیشد از همین تجربیات ساخته شدم با همین آدم های خوب یا بد،  با آنها ساخته شدم.
اگر نبودند آدم بهتری بودم؟ خوشبخت تر بودم؟ نمی دونم اما این را می دونم که الان خودم را در حدی که باید، دوست دارم. پس بگذار آنها هم در خط خاطره بمانند و به حذف شون فکر نکنم.