رفتار انتخابی یا رفلکسی

برای رسیدن به هر چیزی و به هر مکانی باید حرکت کرد، باید انرژی صرف کرد باید بلند شد و راه افتاد. این امر نه فقط در مورد اهداف فیزیکی که اهداف روحی و معنوی را نیز شامل می شود. اگر خواهان آرامش در زندگی هستیم، اگر خواهان عشق هستیم، اگر خواهان دوری از اضطراب و استرس هستیم باید بلند شد و در این راستا قدم برداشت. باید تلاش کرد و با مراقبه و مراقبه مراقبه،  تمام لحظات را هوشیار بود.
اگر به گذر لحظه هوشیار باشیم دیگر محو رفتار نابجای دیگری نشده و حرکت رفلکسی انجام نمی دهیم. گاهی پیش می آید که وقتی به رفتارم فکر می کنم می بینم کاملا تحت تاثیر صحبت و رفتار دیگری رفلکس نشان دادم، طوری که انگار ناخودآگاه به سمت آن رفتار هدایت شدم. اگر به خودم و به لحظه و زمان و مکانی که در آن قرار دارم هوشیار باشم آنگاه سیستم اعصاب هوشیار من کنترل رفتار جسمم را در دست می گیرد و مثل یک رباط تحت کنترل محیط واقع نمی شوم. وقتی کسی با عصبانیت بهت پرخاش می کنه و تویی که چند لحظه قبل در آرامش بودی ناگهان منفجر می شوی این رفلکسی واکنش نشان دادن است یعنی کنترل رفتارمان در اختیار منبعی خارج وجودمان بوده. اما اگر به وجود خودمان در لحظه هوشیار باشیم نباید سریع و آینه وار عمل کنیم. در آن صورت حتی اگر خشمگین بشویم هم در واقع انتخاب خودمان بوده است.